a
Descansamos bastante ben, co único contratempo que supuxo a caída de Rosalía desde a súa liteira de arriba ás dúas da mañá, non se mancou pero asustouse e asustounos un pouquiño (e pensar que hai tres anos rompeu a clavícula caendo desde unha cama baixa...)
Levantámonos unhas horas despois, xa pasadas as nove, almorzamos e saímos camiñando. Paramos nun par de librerías próximas ó hutong no que está o albergue e despois collemos un taxi que nos levou ata o Zoo; vimos desde o coche unha parte de Beijing que ata o de agora descoñeciamos e formada por innumerables rañaceos e outras tremendas edificacións.
No Zoo estivemos ata as catro da tarde, visitamos os osos Panda, aves, monos, tigres, pingüíns... unha vez máis houbo moita xente que nos pediu fotografiarse con nós e houbo momentos en que nos sentimos tan observados como algúns dos outros animais que estaban en cautividade... En fin, gustariame ver as súas reportaxes do día que foron ó "zoo" ;-)
Nós tamén nos fixamos neles, no seu aspecto e costumes. Había moitas familias “co seu fillo” e algunhas outras con máis de un, soubemos que a lei que prohibe ás chinas ter máis dun fillo ou filla é de aplicación nas cidades porque é onde a poboación está envellentada, nos pobos seica teñen dous e ata tres. Outra cousa que nos chamou a atención estes días, e hoxe tamén, é a postura que adoptan moitas veces para descansar, agáchanse coma se sentasen sobre os talóns e así permanecen na parada do autobús, na rúa ou en calquera lugar durante un longo tempo...
a
a aaaaa aa
a
Fomos a unha zona do Zoo adicada ós nenos con atraccións e aí tamén nos chamou a atención, unha vez máis, que nos lugares onde hai que pagar entrada os nenos e nenas pagan, ou non, en función da súa estatura e non da idade ¿?, o tique gratuíto correspóndese cunha estatura inferior a 1,20m. e nalgúns lugares teñen marcada esa medida na parede. A que é curioso?
A iso das catro deixamos o “Beijing Zoo” para ir visitar as famosas Torres dos Tambores e da Campá e que están próximas ó Parque Beihai. Chegamos co tempo xusto para subir a empinadísima escaleira que nos levou á Torre dos Tambores e na que puidemos presenciar unha “performance” curta e que nos encantou. Que ben soaba aquelo...!
Baixamos desta e subimos outra empinada escalinata ata o punto máis alto da Torre da Campá, contemplámola e baixamos de novo para descansar na praza que hai entre as dúas torres.
Alí estivemos un bo pedazo xogando cun “trebello” que mercamos onte e co que vimos xogar en varias ocasións a grupiños de tres, catro ou cinco persoas, é unha especie de indiaka que se manexa cos pés; divertímonos moito e gastamos outras pouquiñas das forzas que aínda nos quedaban, é incrible todo o que o corpo é capaz de dar de si...
E de aí marchamos xa para o albergue en taxi pois ultimamente moitos acceden a levarnos ós seis nun único coche e así é, con diferenza, o medio de transporte que mellor nos sae de prezo.
Xa no albergue concretamos a saída de mañá, levaranos unha furgoneta ás 8:00h pois o avión sae ás 10:55h e non queremos ir a última hora para ver se somos quen de conseguir asentos próximos nos dous voos.
Ceamos e deixamos xa case todo recollido e as mochilinhas preparadas e dispostas a despedirse deste gran país tan diferente ó noso e cunhas dimensións, construcións e poboación que nos fan marchar gratamente impresionados.
Hoxe mesmo Rosalía dicía que lle gustaba China e que o pasara moi ben; Ánxela di que perdeu o reparo co que viña, gustoulle moito Beijing e máis aínda Pingyao; Paulo di que ha voltar cando sexa maior e Iago xa viña con moita ilusión e marcha satisfeito; Carlos e mais eu tamén o pasamos ben, aprendemos moitas cousas e convivimos os seis con intensidade (longas risas, preocupacións, complicidade, satisfaccións...) durante un par de semaniñas que nos viñeron moi ben. Como non!!!
E agora a descansar que mañá-pasado promete ser un día (ou dous) intensos e de moito cansancio.
Ata mañá!
a
