a
Que puntualidade! Ás 6:32h. baixabamos do tren na Estación Oeste de Beijing cunha nova avalancha de xente, centos, miles de persoas crúzanse nos anchísimos corredores cargados con bolsas e caixas de tódolos tamaños coma se se tratase de formiguiñas levando provisións para o seu formigueiro...
Que puntualidade! Ás 6:32h. baixabamos do tren na Estación Oeste de Beijing cunha nova avalancha de xente, centos, miles de persoas crúzanse nos anchísimos corredores cargados con bolsas e caixas de tódolos tamaños coma se se tratase de formiguiñas levando provisións para o seu formigueiro...
Conseguimos saír do edificio e camiñar na procura de bicicarros para desprazarnos ata o albergue pero non atopamos ningún, entón optamos por preguntar a un taxista que accedeu a levarnos ós seis no seu coche, puxo o taxímetro e cobrounos como é debido: unicamente os 22 yuans que indicaba a pantalliña... eses son os prezos de aquí, 2,20€ por un traxecto de 15 minutos.
Fixemos de novo a entrada no albergue e acomodámonos nunha habitación, esta vez de oito camas, para nós sós. Duchámonos e descansamos un pouquiño antes de marchar con intención de visitar as instalacións onde se desenvolveron os Xogos Olímpicos e Paralímpicos o ano pasado.
i
Visitamos as piscinas onde se celebraron competicións en distintas modalidades: natación, saltos, natación sincronizada... que preciosidade! E alucinamos cando vimos e conseguimos, despois de non poucas voltas, nadar na piscina olímpica. Foi toda unha experiencia e vimos uns costumes totalmente diferentes ós nosos, tivemos que sacar un tique, outro que era algo así como un certificado de saber nadar, pasar polo gabinete dunha sanitaria que nos auscultou e por fin acceder ós vestiarios cunha pulseira vermella, aclaro o tema da cor porque a cousa non quedou aí senón que nos fixeron un “exame de nadar” consistente en facer dous longos (100m). A Rosalía, pobriña, tívena que sacar cando ían 20m aproximadamente e abondo fixo, os seis “examinadores” que nos observaban indicábanlle que o fixera moi ben... os outros cinco, Paulo incluído, nadamos os cen metros que nos mandaron e conseguimos así que nos substituísen a pulseira vermella por outra de cor azul. Que curioso!!!
a
Saímos relaxados do baño pero tamén cansos e percorrimos un treito da zona olímpica parándonos nunha gran praza onde moita xente botaba papaventos a voar, xa viramos ese costume na Praza de Tiananmen e a moitas persoas vendendo papaventos coas mascotas dos Xogos Olímpicos por 50 céntimos de euro... Mercamos un par delas e pasamos un bo pedazo xogando co vento, canto nos prestou!
Voltamos para o albergue cando xa era noite e fixémolo en taxi igual que para a ida e por tan só 40 yuans (4€). Preparámonos daquela para cear e despois xa nos dispuxemos a descansar pois para mañá temos contratada co albergue unha excursión con intención de visitar a Gran Muralla China para o cal teremos que saír ás 6:30h. A ver como nos vai o madrugón despois de pasar a última noite no tren...
Intentaremos descansar o mellor posible para non só soportar o día de mañá senón tamén disfrutalo a tope.
Boas noites!
a
Xa vexo que sodes todos grandes nadadores¡¡¡A verdade é que as costumes son ben distintas as nosas, se foran aquí así...Que envexa poder nadar nas piscinas olímpicas!!
ResponderExcluirPor certo cada vez que vexo as fotos Rosalia e Paulo están máis altos...Bicos